1O jako piękne są nogi twoje w trzewikach, o córko książęca! Opasania biódr twoich są jako zawieszenia, ręką dobrego rzemieślnika urobione. 2Pępek twój jako czasza okrągła, która nie jest bez napoju; brzuch twój jest jako bróg pszenicy osadzony lilijami. 3Obie piersi twoje są jako dwoje bliźniąt młodych sarniąt. 4Szyja twoja jako wieża z kości słoniowych; oczy twoje jako sadzawki w Hesebon podle bramy Batrabim; nos twój jako wieża na Libanie, która patrzy ku Damaszkowi. 5Głowa twoja na tobie jako Karmel, a włosy głowy twojej jako szarłat

6Król widząc cię byłby jako przywiązany na gankach swoich. 7O jakożeś piękna, i jako wdzięczna, o miłości przerozkoszna! 8Ten twój wzrost podobny jest palmie, a piersi twoje gronom. (9) Rzekłem: Wstąpię na palmę, dosięgnę wierzchów jej. Niechajże mi tedy będą piersi twoje jako grona winne, a wonność nozdrzy twoich jako jabłek wonnych; 9A usta twoje jako wino wyborne, które na prost bardzo mile płynie i sprawóje, że mówią wargi śpiących.

10Jam jest miłego mego, a do mnie jest rządza jego. 11Przyjdź, miły mój; wyjdziemy na pole, a przenocujemy we wsiach. 12Rano wstaniemy do winnic; oglądamy, jeźli kwitnie winna macica, jeźli się zawiązują gronka, kwitnąli jabłka granatowe; tam ci oświadczę miłości moje. 13Polne jabłuszka wydały wonność swoję, a przede drzwiami naszemi są wszystkie owoce wdzięczne, nowe i stare, którem tobie, miły mój! zachowała.