1Boże! uszami naszemi słyszeliśmy; ojcowie nasi powiadali nam o sprawach, któreś czynił za dni ich, za dni starodawnych. 2Tyś ręką swą wypędził pogan, a onycheś wszczepił; wytraciłeś narody, a onycheś rozkrzewił. 3Bo nie przez miecz swój posiedli ziemię, i ramię ich nie wybawiło ich, ale prawica twoja i ramię twoje, a światłość oblicza twego, przeto, żeś ich upodobał sobie. 4Tyś sam król mój, o Boże! sprawże wielkie wybawienie Jakóbowi. 5Przez cię nieprzyjaciół naszych porażaliśmy; w imieniu twojem deptaliśmy powstawających przeciwko nam. 6Bom w łuku moim nie ufał, ani miecz mój obronił mię; 7Aleś nas ty wybawiał od nieprzyjaciół naszych, a nienawidzących nas zawstydzałeś. 8Przetoż chlubimy się w tobie, Boże! na każdy dzień, a imię twoje na wieki wysławiamy. Sela.

9Ale teraz odrzuciłeś i zawstydziłeś nas, a nie wychodzisz z wojskami naszemi. 10Sprawiłeś, żeśmy tył podali nieprzyjacielowi, a ci, którzy nas mają w nienawiści, rozchwycili między się dobra nasze. 11Podałeś nas jako owce na żer, a między pogan rozproszyłeś nas. 12Sprzedałeś lud twój za nic, a nie podniosłeś ceny ich. 13Podałeś nas na wzgardę sąsiadom naszym, na szyderstwo i na pośmiech tym, którzy są około nas. 14Wystawiłeś nas na przypowieść między poganami, tak, że nad nami narody głową kiwają. 15Na każdy dzień wstyd mój jest przedemną, a hańba twarzy mojej okrywa mię. 16Dla głosu tego, który mię sromoci i potwarza, dla nieprzyjaciela, i tego, który się mści.

17To wszystko przyszło na nas; a wżdyśmy cię nie zapomnieli, aniśmy wzruszyli przymierza twego. 18Nie cofnęło się nazad serce nasze, ani się uchyliły kroki nasze od ścieżki twojej, 19Chociażeś nas był potarł, wrzuciwszy nas na miejsce smoków, i okryłeś nas cieniem śmierci. 20Byśmyć byli zapomnieli imienia Boga naszego, a podnieśli ręce nasze do Boga cudzego, 21Iazliby się był Bóg o tem nie pytał? gdyż on wie skrytości serca. 22Aleć nas dla ciebie zabijają na każdy dzień; poczytają nas jako owce na rzeź zgotowane.

23Ocuć się; przeczże śpisz, Panie! Przebudź się, nie odrzucaj nas na wieki. 24Przeczże oblicze twoje ukrywasz, a zapominasz utrapienia naszego i ucisku naszego? 25Albowiem potłoczona jest aż do prochu dusza nasza, a przylgnął do ziemi żywot nasz. 26Powstańże na ratunek nasz, a odkup nas dla miłosierdzia twego.